Toen Dawn of War uitkwam stond de RTS gameindustrie op zijn kop. Relic bracht namelijk een RTS-game op de markt die zijn weerga niet kent. De game is gebaseerd op het universum van het bordspel Warhammer 40.000.  Door dit bordspel om te tunen naar een RTS-game kon Relic zich verzekeren van een goede en uitbreide verhaallijn en rassen en wapens uit de Warhammer 40.000 wereld.

Zowel het origineel als de twee uitbreidingen mogen er wezen en zijn een genot om te spelen. In de eerste drie games maak je kennis met een wereld 40.000 jaar in de toekomst, waarin zeven rassen elkaar naar het leven staren. Je maakte kennis met Space Marines, Eldar, Orks, Chaos, Tau, Imperial Guard en de Necrons. Elke ras heeft zijn eigen units, wapens, karakters en manier van spelen, wat je dan ook hele uitdaging geeft. Neem daarbij dat de game op grafisch, audio en gameplay gebied dik in orde is en je kunt niet wachten om aan deze nieuwe uitbreiding te beginnen.

Ditmaal is Relic niet de ontwikkelaar van de stand-alone uitbreiding, maar Iron Lore. Maakt dit wat uit?  Nee, want de game blijft in principe hetzelfde, alleen is er een andere ontwikkelaar. In deze game maken wij kennis met twee nieuwe rassen in het toch al uitgebreide universum van Dawn of War. Uiteraard komen deze met hun eigen eenheden en manier van spelen.

Laten we beginnen met mijn persoonlijke favoriet, de Dark Eldar! Oké, Warhammer 40.000 heeft wat met de evil rassen, maar de Dark Eldar is het helemaal. Om Dark Eldar goed te kunnen spelen moet je eigenlijk de basis van hun werkwijze goed begrijpen. Dark Eldar beschikt namelijk niet echt over eenheden om massaal in de aanval te gaan. Dark Eldar is nu eenmaal slecht en zijn dus sluipmoordenaars, plunderaars en kennen beslist geen genade. Hun voorkeur gaat ook uit naar Hit and Run Tactics en dat merk je ook duidelijk aan de eenheden. Deze zijn namelijk snel en meedogenloos als ze in acties komen en hebben dus geen brute kracht! Hun infanterie eenheden zijn uitgerust met poisoned weapons en ze hebben tijdens de gevechten vaak briljanten uitspraken. Als je tijdens de gevechten tijd hebt om te luisteren, dan moet je dat ook zeker doen. Een van de leukste eenheden van Dark Eldar is de Dais of Destruction, een soort van zwevende sloep. Wat zo leuk is aan deze zwevende eenheid, is dat de bovenkant ervan open is en vol staat met schaarsgeklede Dark Eldar dames. Als je denkt “ik ga nu een leuke tijd beleven” heb je het mis. Deze eenheid kan namelijk op het slagveld echt rake klappen uitdelen en menig vijandelijke eenheid een enkeltje naar de maan bezorgen.

De andere partij is de Sisters of Battle, de goede zijde van Warhammer 40.000. Hoe kun je Sisters of Battle kort samen vatten? Beschouw ze maar als een stel echte relnichten die van wanten weten op het slagveld. Met hun lichtgevende wapens zijn deze dames steeds op zoek naar alles wat slecht is, om ze voor eens voor altijd te verdelgen. Orks, Necrons Chaos en Dark Eldar, allemaal moeten op hun tellen passen als deze dames er aan komen. Het leuke is dat de Sisters of Battle tijdens de strijd hun eenheden kunnen genezen. Dit is erg handig en op die manier verzeker je jezelf ervan dat je niet zomaar wordt uitgeroeid.

De gameplay van Dawn of War is praktisch hetzelfde gebleven. De camera in en uit zoom mogelijkheden zijn goed, net zoals het roteren van de map. Grafisch ziet de game er nog redelijk uit en kan het nog met zijn tijd mee. Oké, ik geef toe er zijn al games die er grafisch beter uit zien, maar dat maakt de gameplay er niet minder om. Iets wat nog steeds geweldig blijft bij Dawn of War zijn de sterfscènes van de diverse eenheden, en dan vooral in close combat. Als je in close combat gevechten inzoomt, weet je niet wat je ziet. Persoonlijk vind ik nog steeds dat er geen RTS games in de wereld is die zulke mooie sterfscènes in-game heeft als Dawn of War. Het geeft de game een extra dimensie en is zeker een essentieel onderdeel die de game Dawn of War onderscheidt van de andere RTS-games. Het geluid blijft nog steeds goed, en op goede 5.1 boxen is de spelbeleving grandioos.

Gamersland Conclusie:

Dawn of War heeft natuurlijk ook nog een aantal andere modi, zoals skirmisch en multiplayer, maar deze ga ik niet uitgebreid behandelen. Als je alles zo leest, dan lijkt het alsof er niets mis met deze game is. Om eerlijk te zijn is dat ook zo. De game is namelijk degelijk en zit goed in elkaar. Toch kun je niet aan het gevoel ontkomen dat het lijkt alsof de game langzaam maar zeker wordt uitgemolken en of het geen tijd word voor wat anders. Dit is een vraag die ik niet voor jullie lezers kan beantwoorden, maar wat jullie zelf moeten uitmaken. Wil je namelijk meer van het zelfde of wordt het tijd dat Dawn of War gaat vernieuwen?

Pluspunten: Nieuwe eenheden, super sterfscènes
Minpunten: meer van hetzelfde