Soms krijg je van die games op je bord geslingerd waarbij je bij jezelf denkt van 'Wat moet ik ermee!'. De reden hiervoor is vaak het enorme aanbod van een bepaald game genre. RPG's komen de laatste tijd veel voorbij. Je vraagt je vaak af of er al niet teveel op de markt is. Dit had ik ook toen ik Two Worlds voor me kiezen kreeg. Eerlijk gezged had ik er weinig zin in. Maar goed elke game krijgt een kans, dus ook Two Worlds.

Het eerste wat opvalt is dat Two Worlds er grafisch erg goed uit ziet. De NPC's, de gebouwen en landschappen zien er geweldig uit. Vooral als je op een heuvel staat en je kijkt over het landschap heen zie je een grafisch hoogstandje die maar weinig games hebben. Let daarbij goed op de 24 uurs cyclus die de game heeft ingebouwd. Dag en nacht wisselen hier elkaar prachtig af. Net als de weersomstandigheden, welke allemaal zeer goed afgewerkt zijn.

We weten nu dat Two World grafisch wel goed zit, maar hoe zit het met het verhaal. Je speelt een inwoner in een wereld die Thalmont heet. Thalmont zit die in de problemen. De orks willen hun god Aziraal weer tot leven brengen, om zo weer over de wereld te kunnen heersen. Tot overmaat van de ramp kidnappen de orks je zusje en aan jouw de taak om haar terug te vinden en te bevrijden. Dit doe je door het oplossen van quests. De quests zijn gelukkig niet lineaar, dus je kunt gelukkig wel van je hoofddoel afwijken. Tijdens het questen trek je van gebied naar gebied, welke naar mate je een hoger level bereikt steeds moeilijker worden. Gelukkig heb je voor al die verre reizen een vervoersmiddel (mount). Een van de leuke dingen is dat je vanaf je mount kunt vechten en dat geeft het spel net een andere draai. Vechten vanaf je mount geeft je een echt ridderlijk gevoel.

Je hoeft je niet druk te maken over de bediening, want de bediening in de game is vrij simpel. Dit geldt overigens voor meerdere dingen. Men heeft het aantal spells en combat moves tot een minimum beperkt, waardoor je lekker weg speelt zonder dat je teveel hoeft na te denken van wat je nu weer moet indrukken. Iets waar ik persoonlijk veel waarde aan hecht. (vooral als je in gevecht bent met NPC's die sterker dan jouw zijn)

De opbouw van de wereld van Thalmont zit zeer goed en gelijktijdig complex in elkaar. In veel punten is hij veel beter uitgewerkt dan andere games, zoals Oblivion en World of Warcraft. Net als in beide andere games krijg je ook hier te maken met verschillen groepen en fracties. Als je bij de ene fractie in reputatie stijgt dan daalt je reputatie bij de ander. Het dus belangrijk een goede lijn uit te zetten van waar je naar toe wil en wat je wil doen. Het maken van die keuze is soms erg moeilijk. Even zo ergens beginnen is er niet bij. Dit komt simpel weg door de uitwerking, of je nou het goede of het slechte doet, niet vast staat. Dit onvoorspelbare geeft de game een leuke diepgang in zijn verhaallijn.

Two Worlds beschikt ook over een multiplayer modus. In dit gedeelte kun je samen met vrienden quests oplossen of een duel aangaan in een arena tegen andere spelers. Het is spijtig dat dit gedeelte niet iets beter is uitgewerkt, want waar men in de singleplayer mode erg sterk is valt het in de multiplayer tegen. Dit komt waarschijnlijk omdat je alleen als mens kunt spelen. Daardoor is de keuze voor een leuke verscheidenheid in karakters te dun.

Wat ook een minder goed is uitgewerkt is het geluid. En dan heb ik het vooral over de voice actors. Dit wil niet zeggen dat ze echt slecht zijn, maar het had wat overtuigender gemogen. De voice actors hadden zich wat meer mogen verdiepen in hun karakter. Dit neemt niet weg dat er af toe best wel leuke teksten te horen zijn.

Gamersland conlusie:
Two Worlds is een leuke game met een ijzersterke singleplayer modus. Grafisch dik en dik in orde is. Ik kan dan ook niet wachten tot ze met een vervolg komen, maar dan wel een waarbij de multiplayer modus beter uitgewerkt.